Polityka prywatności

Print Friendly, PDF & Email

Zgodnie z art. 13 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (zwane dalej: RODO) informujemy, iż:

1) Administratorem Państwa danych osobowych jest Podlaski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Szepietowie, Szepietowo-Wawrzyńce 64, 18-210 Szepietowo (zwany dalej: PODR w Szepietowie).

2) Kontakt z Inspektorem Ochrony Danych w PODR w Szepietowie możliwy jest pod numerem tel. 86 275 8905 lub adresem e-mail: edeptula@odr-szepietowo.pl.

3) Jakie dane są gromadzone?

Korzystający z naszych serwisów pozostają anonimowi tak długo, aż sami nie zdecydują inaczej. Wynikające z ogólnych zasad połączeń realizowanych w Internecie informacje zawarte w logach systemowych (np. adres IP) są przez PODR w Szepietowie wykorzystywane w celach technicznych, związanych z administracją i wyświetlaniem strony. Poza tym adresy IP są wykorzystywane do zbierania ogólnych, statystycznych informacji. Informacje podane w formularzu są wykorzystywane przez PODR w Szepietowie do niezbędnych kontaktów z użytkownikami strony oraz dane zawarte w wysyłanej do nas wiadomości e-mail. Na naszej stronie używamy technologii takich jak: pliki cookie do zbierania i przetwarzania danych osobowych w celu ułatwienia korzystania ze strony. Dane będą przetwarzane do czasu posiadania udzielonej zgody.

4) Państwa dane osobowe będą przechowywane przez okres potrzebny do wyświetlenia informacji na stronie, zapamiętania ustawień, zestawieniu statystyk.

5) Mają Państwo prawo żądania od administratora dostępu do treści swoich danych oraz prawo do ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem.

Mają Państwo prawo wniesienia skargi do UODO, gdy uzasadnione jest, że Państwa dane osobowe przetwarzane są przez administratora niezgodnie z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.

6) W jaki sposób chronione są informacje? Formularz wypełniany przez użytkownika realizowany jest za pomocą szyfrowanego protokołu transmisji danych.

7) Państwa dane osobowe, co do zasady nie są przekazywane poza obszar EOG. PODR w Szepietowie nie będzie przekazywał Państwa danych osobowych podmiotom trzecim, chyba że będzie tego wymagało wykonanie umowy z PODR w Szepietowie. Dane zostaną przekazane w celu i w zakresie koniecznym do prawidłowego i należytego wykonania zawartej przez Państwa z PODR w Szepietowie umowy, oraz zostaną Państwo o tym fakcie powiadomieni. PODR w Szepietowie może przekazać Państwa dane związane z wyświetlaniem strony do usługi Google Analytics.

8) Wyrażenie zgody jest dobrowolne i w każdej chwili można ją wycofać.

Biopaliwa – szanse – nadzieje – perspektywy na rynku paliw – Podlaski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Szepietowie

Biopaliwa – szanse – nadzieje – perspektywy na rynku paliw


Artykuły w tej kategorii:

Print Friendly, PDF & Email

Rosnący popyt na paliwa kopalne powoduje zmniejszanie się zasobów tych paliw. Światowe zasoby paliw konwencjonalnych są obliczone (udokumentowane) na okres:
– ropa naftowa – 40 lat,
– gaz – 50 lat,
– węgiel – 180 lat.

W związku z tym istnieje coraz to większe zainteresowanie odnawialnymi nośnikami energii do których należy zaliczyć; biopaliwa, biomasę, biogaz, energetykę wodną, wiatrową, kolektory słoneczne, ogniwa fotowoltaiczne, pompy ciepła i energię geotermalną.

Polska podobnie jak kraje Unii Europejskiej, ratyfikowała Protokół z Kioto na mocy, którego kraje sygnatariusze zobowiązują się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych przez między innymi zaspokojenie 10% ogólnego bilansu energetycznego ze źródeł odnawialnych. Unia Europejska wyznaczyła cel zawartości biopaliw w paliwie w wysokości 2% (udział energetyczny równy 3% udziałowi objętościowemu) do 2005 roku oraz 5,75% do 2010.

Do 2020 ten udział ma wzrosnąć do 20%. Wszędzie na świecie produkcja etanolu ma znaczenie strategiczne, ponieważ stanowi on odnawialne źródło energii zmniejszając zależność od importu ropy naftowej, a także tworzy nowe miejsca pracy, przynosi dodatkowe dochody rolnikom i skarbowi państwa. Ponadto etanol jako składnik paliw podwyższa liczbę oktanową i spala się w sposób czystszy dla środowiska niż konwencjonalne paliwo. Z tych wszystkich względów inwestycje w wytwarzanie bioetanolu powinny zyskiwać na znaczeniu i cieszyć się poparciem rządu polskiego i Unii Europejskiej.

Sądzę, że duże możliwości mocy przerobowych w produkcji etanolu posiadają istniejące jeszcze w naszym kraju cukrownie i gorzelnie, tylko aby produkcja etanolu była prowadzona na szerszą skalę muszą zadziałać odpowiednie przepisy i podjęte korzystne dla gospodarki naszego kraju decyzje…
Największymi producentami bioetanolu na świecie są: Brazylia (produkuje się tam etanol głównie z trzciny cukrowej i produkcja wyniosła w 2005 roku 173 milionów hektolitrów) i USA (166 milionów hektolitrów), w tym 151 milionów ton hl z kukurydzy). Po 25 latach rozwoju produkcji bioetanolu w USA funkcjonują 94 fabryki, 29 kolejnych jest w budowie a 9 jest powiększanych. Cały sektor wykreował ponad 120 tys. nowych miejsc pracy wnosząc równocześnie ogromny wkład w produkt narodowy brutto – rzędu 8,9 mld USD w 2003 r. (źródło raport USDA). W USA, planuje się podwojenie produkcji bioetanolu do roku 2010. Aktualnie największym producentem bioetanolu w Europie jest Hiszpania, produkująca ok. 2 miliony hektolitrów, przed Francją produkującą około 1 milion hektolitrów (w/g danych z 2004 roku).

Bioetanol, czyli odwodniony alkohol etylowy rolniczy produkowany jest z surowców rolniczych lub produktów ubocznych i odpadów. Głównym surowcem wykorzystywanym przez polskie gorzelnie do produkcji spirytusu są ziemniaki, zboża, kukurydza oraz melasa. Jednak z jednej tony ziarna kukurydzy uzyskuje się ponad czterokrotnie więcej etanolu niż z 1 tony buraków cukrowych i ponad trzykrotnie więcej niż z 1 tony ziemniaka.

Również porównanie takich wielkości jak efektywność energetyczna, czyli stosunek wartości energetycznej etanolu do nakładów energetycznych poniesionych w procesie uprawy i przetwarzania wskazuje na kukurydzę jako lepszy surowiec do produkcji biopaliw. Ponadto istnieje wiele czynników przemawiających za wykorzystaniem do produkcji bioetanolu z ziarna kukurydzy.

Należą do nich:
– najwyższa wydajność etanolu z tony surowca spośród wszystkich rolniczych masowych surowców (buraków, ziemniaków),
– najwyższy wskaźnik efektywności energetycznej,
– niższe koszty transportu, magazynowania oraz przerobu surowca,
– potencjał wzrostu areału w strukturze zasiewów w Polsce,
– duży potencjał plonotwórczy odmian kukurydzy,
– atrakcyjność cenowa ziarna kukurydzy,
– przyjazny dla środowiska proces produkcji.

Przy wykorzystywaniu ziarna kukurydzy do produkcji bioetanolu istotny jest koszt jego konserwacji i przechowywania. Przerabiając wilgotne ziarno kukurydzy można zdecydowanie obniżyć koszty produkcji. Obliczono, że przy przetwarzaniu wysuszonego ziarna koszt wytworzenia 1 litra etanolu obciążony jest kwotą 0,25-0,50 zł, wynikającą z nakładów na suszenie. Biorąc pod uwagę średnie ceny uzyskiwane przez gorzelnie rolnicze (kształtują się na poziomie poniżej 2,0 zł/litr), koszty suszenia obniżają przychód o około 20-30%. Alternatywnym dla suszenia rozwiązaniem jest jego zakiszanie. Mokre ziarno kukurydzy łatwo się kisi po ześrutowaniu, można też kisić w całości, np. w rękawach foliowych. Wiele argumentów wskazuje, że kukurydza należy do roślin najbardziej przydatnych do produkcji bioetanolu. Interes rolnika, jak i gospodarki krajowej, jest tu w dużym stopniu zbieżny. Poprzez gorzelnie można bowiem spożytkować także ziarno o mniejszej wartości, np. ziarno porażone przez choroby grzybowe na polu czy zawilżałe w magazynach. Ważniejsze argumenty przemawiające za szerszym wykorzystaniem kukurydzy w produkcji bioetanolu to:
– wysokie plonowanie kukurydzy,
– na glebach słabych – plony dwa razy wyższe niż innych zbóż,
– duże zainteresowanie rolników uprawą na ziarno,
– zagospodarowanie ziarna nadpsutego i o niskiej wartości paszowej,
– doskonale nadaje się do zagospodarowania nie użytków, odłogów itp.

Obecnie ponad 70% spirytusu surowego w Polsce produkowane jest ze zbóż, w tym głównie z żyta, kukurydzy i pszenicy. Średnie wydajności spirytusu z tych surowców wynoszą (w litrach z tony surowca): żyto – 330, pszenica 350, kukurydza 300-360. Według danych Ministerstwa Rolnictwa z 2004 roku, krajowe gorzelnie rolnicze wyprodukowały łącznie 142,6 mln l spirytusu ze zbóż.
Przyjmując założenie, że całość produkcji bioetanolu na zaspokojenie potrzeb wyłącznie krajowych rafinerii pochodziłoby z żyta oraz uwzględniając systematyczny wzrost udziału biopaliw na rynku, już w bieżącym roku gorzelnie rolnicze mogłyby przerobić ok. 550 tys. ton zapewniając udział 2 5 biopaliw. Udział ten docelowo w roku 2010 wzrósłby do 1,4-1,5 mln ton żyta, zajmując powierzchnie uprawy około 0,5 mln ha.

W 2004 roku krajowy rynek paliwowy wykorzystał zaledwie 48 mln l bioetanolu. Jest to spadek o około 50% w stosunku do średniego zużycia z poprzednich lat. Według oceny MRiRW gorzelnie rolnicze w Polsce dysponują potencjałem ok. 600 mln l spirytusu surowego rocznie.

Charakterystyka etanolu:
– etanol zawiera 113 oktanów, w porównaniu do 95 oktanów w zwykłej benzy-
nie i 98 w benzynie Premium,
– etanol zawiera 35 % tlenu. Wnosząc go do paliwa otrzymuje się bardziej korzystne (kompletne) spalanie, co redukuje szkodliwą emisję z układu wydechowego,
– etanol zastępuje toksyczne składniki benzyny takie jak: benzen, czteroetylek ołowiu, które są rakotwórcze,
– w odróżnieniu od tradycyjnych benzyn, etanol nie jest toksyczny, jest rozpuszczalny w wodzie i ulega biodegradacji,
– etanol jest szeroko propagowany w programach mających na celu zwiększenie zdrowia publicznego w miastach gdzie przekroczone są normy zanieczyszczeń powietrza.

Drugim odnawialnym paliwem jest biodiesel, który jest wytłaczany z roślin oleistych. Surowcem do produkcji biodiesla mogą być takie rośliny jak: rzepak, soja i inne rośliny oleiste. Wprowadzenie oleju rzepakowego do napędu silników wysokoprężnych nie jest czymś nowym. Rudolf Diesel już ponad sto lat temu powiedział; ,,że silnik wysokoprężny może być zasilany olejami roślinnymi, które pozwolą rozwinąć rolnictwo w krajach, gdzie silnik ten będzie stosowany”. W ostatnich latach wzrasta zainteresowanie wykorzystaniem paliw pochodzenia roślinnego do napędu ciągników i maszyn rolniczych jako paliwo alternatywne w stosunku do oleju napędowego. Wprowadzenie estrów oleju rzepakowego jako składnika do paliwa powinno mieć na celu w szczególności aktywizację rolnictwa. To rolnik powinien odegrać najważniejszą rolę w tym przedsięwzięciu nie tylko po stronie wkładu pracy, ale przede wszystkim przy podziale zysków. Jeśli rola rolnika ograniczy się do produkcji i dostawy ziarna rzepaku, to nie wiele się zmieni i cały zysk z przedsięwzięcia przypadnie producentom biodiesla, pośrednikom i innym podmiotom w to zaangażowanym.

Biopaliwo rzepakowe występuje lokalnie i powinno być wykorzystywane lokalnie, dlatego właściwym rozwiązaniem wydają się być małe wytwórnie skojarzone z lokalnymi tłoczniami oleju roślinnego. Dzięki małym, tanim prostym w obsłudze wytwórniom paliwa, których właścicielami mogą być zorganizowani z zespół producentów rolnicy; jako producenci ziarna rzepaku, producenci, paliwa, konsumenci makuchów i konsumenci paliwa tańszego od oleju napędowego.

W ogólnym bilansie skorzysta na tym sprawa oleju i środowisko, bo:
– znikają problemy z transportem ziarna, które będzie dostarczone z okolicznych pól,
– uboczny produkt tłoczenia oleju – makuchy będą wchłonięte jako wartościowy produkt paszowy na terenie, gdzie powstały,
– rolnicy uzyskają gotowe – nie zanieczyszczające środowiska paliwo do napędu swoich maszyn i pojazdów.

Wytwarzanie biopaliwa z rzepaku w porównaniu z produkcją bioetanolu charakteryzuje się prostszą technologią i w związku z tym jest to możliwe do zorganizowania lokalnie na mniejszą skalę; np. rolnicy lub grupy rolników posiadają własne tłocznie, które będą tłoczyć olej surowy i odstarczać go do lokalnych zakładów przetwarzających ten olej na biodiesel. Natomiast w przypadku produkcji bioetanolu ze względu na wysokie koszty instalacji proponowane są rozwiązania na skale przemysłową (gorzelnie i możliwe do wykorzystania cukrownie).

Ze względu na przedstawione argumenty, kukurydza i rzepak powinny zając znaczące miejsce w rządowych programach produkcji energii ze źródeł odnawialnych w naszym kraju.

Opracowanie: mgr inż. Eugeniusz Mystkowski
W oparciu o materiały pozyskane na seminarim w CDR Brwinów i biuletyn KPK